παρακονάω

παρᾰκονάω,

• sharpen or whet, μάχαιραν Com.Adesp. 599; τὰ σκληρὰ [ξύλα] π. (sc. τὰ σιδήρια) Thphr. HP 5.5.1; ὁ λόγχην ἀκονῶν ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχήν τι παρακονᾷ X. Cyr. 6.2.33:—Pass., αἱ φύσεις ἄλλως κράτισται, νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται Ar. Ra. 1116 (lyr.):—Med., τὴν ἀκμὴν τῆς μαχαίρας π. Philostr.Jun. Im. 2.
• • II generally, rub against the cheek, ἐν τῷ ἀσπάζεσθαι Hsch., cf. Phot.

παρακονάω, daneben, daran schärfen oder wetzen, übertr. zugleich ermuntern ; ὁ λόγχην ἀκονῶν, ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχήν τι παρακονᾷ, Xen. Cyr. 6.2.33 ; αἱ φύσεις ἄλλως κράτισται, νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται, Ar. Ran. 1146, was Schol. erkl. παρωξυμμένοι εἰσί ; Sp.

παρακονάω fut. ήσω

• to sharpen besides, sharpen also, Xen.:—Pass. to be so sharpened, 3rd pl. perf. pass. παρηκόνηνται Ar.