παρατέλευτος
παρατέλευτ-ος, ον,
- = παρατελευταῖος, Aristid. Quint. 1.29, Ps.-Plu. Metr. 2, Simp. in Ph. 62.1, Sch. Ar. Pl. 598.
παρα·τέλευτος, ος, ον, c. παρατελευταῖος, Héph. 13, 7, etc. ; ἡ π. (s. e. συλλαβή) Drac. 15, 24, pénultième.
παρατέλευτος, das Vorletzte, oft bei den Gramm., bes. ἡ παρατέλευτος, die vorletzte Silbe, Schol. Il. 17.40.