παρατελευταῖος
παρατελευταῖος, penultimate
παρατελευτ-αῖος, α, ον,
- penultimate, ἡ π. (sc. συλλαβή) Ath. 3.106c.
παρα·τελευταῖος, α, ον, avant-dernier, A. Quint. p. 58 ; subst. ἡ π. Ath. 106c, la pénultième.
παρατελευταῖος, der vorletzte, ἡ παρατελευταία, die vorletzte Silbe, Ath. III.106c.