πεζονόμος
πεζονόμος, commanding by land
πεζο-νόμος, ον,
- commanding by land, A. Pers. 76 (lyr.).
πεζο·νόμος, ος, ον, propr. qui paît sur terre, d’où fig. qui combat sur terre, Eschl. Pers. 76.
Étym. π. νέμω.
πεζονόμος, das Land beweidend, darauf Unterhalt suchend, übertr. bei Aesch. Pers. 76, ἐλαύνει διχόθεν, πεζονόμοις ἔκ τε θαλάσσης, vom Landheere.
πεζονόμος
πεζο-νόμος, ον,
νέμω
- commanding by land, Aesch.