πειθήνιος
πειθήνιος, obedient to the rein
πειθ-ήνιος, Dor. πειθ-άνιος [ᾱ], ον, (ἡνία)
- obedient to the rein, of a horse, Plu. Lyc. 30: metaph., Id. Gen.Socr. 2.592c: generally, obedient, γυνή M.Ant. 1.17, Hymn.Is. 101, cf. Plu. Util. 2.90b; στράτευμα well-disciplined, Onos. 10.9; ψυχή Hierocl. in CA 16 p.456 M.; τὸ π. submissiveness, docility, Plu. Virt.mor. 2.442c. Adv. -ίως ib. Cons.Apoll. 102e, Ph. 1.184; in Surgery, gently, Herod.Med. ap. Orib. 10.18.15, Sor. 1.70b, 2.10.
- II Act., that makes obedient, χαλινοί Plu. Isid. 2.369c; λόγος Vett.Val. 150.28.
πειθ·ήνιος, ος, ον :
1 pass. docile au frein, Plut. M. 592c ; M. Ant. 1, 17 ; τὸ πειθήνιον, Plut. M. 442c, obéissance ||
2 act. qui dirige, qui conduit, Plut. M. 369c.
Étym. πείθω, ἡνία.
πειθήνιος, dem Zügel folgsam, lenksam, vom Pferde, καὶ συνήθης, Plut. de gen. Socr. 22 u. a.Sp.; τὸ πειθήνιον, der Gehorsam, Hdn. 2.10.4 ; aber auch χαλινοί, zügelnd, lenkend, Plut. Is. et Os. 45 ; auch adv., Consol. Apoll. 4.