πείθαρχος
πείθαρχος, obedient
πείθαρχ-ος, ον, (ἀρχή)
- obedient, π. φρήν A. Pers. 374.
πείθ·αρχος, ος, ον, obéissant au chef, docile, Eschl. Pers. 374.
Étym. π. ἀρχή.
πείθαρχος, dem Vorgesetzten gehorchend, φρήν, Aesch. Pers. 206.
πείθαρχος
πείθ-αρχος, ον,
ἀρχή
- obedient, Aesch.