πενθητήρ
πενθητήρ, a mourner
πενθ-ητήρ, ῆρος, ὁ, ἡ,
- mourner, A. Pers. 946 (lyr.), Th. 1067 (anap.):—fem. πενθ-ήτριᾰ, she who mourns for, κακῶν E. Hipp. 805.
πενθητήρ, ῆρος (ὁ, ἡ) qui pleure, qui se lamente, Eschl. Pers. 946, Sept. 1062.
Étym. πενθέω.
πενθητήρ, ῆρος, ὁ, der Klagende ; Aesch. Spt. 1054 ; πόλεως γέννας πενθητῆρος, Pers. 947.
πενθητήρ, ῆρος, ὁ, ἡ,
πενθέω
- a mourner, Aesch.:— fem., κακῶν πενθήτρια, she who mourns for evils, Eur.