ποιμαντήρ
ποιμαν-τήρ, ῆρος, ὁ,
- = ποιμήν: metaph., νεῶν π., of pilots, S. Fr. 432.10 (pl.).
ποιμαντήρ, ῆρος (ὁ) c. ποιμήν, Soph. fr. 379 Dind.
Étym. ποιμαίνω.
ποιμαντήρ, ὁ, = ποιμήν, Soph. frg. 379.