ποιμνίτης
ποιμνίτης, a shepherd’s
ποιμνίτης [ῑ], ου, ὁ,
- = ποιμενικός, ὑμέναιοι shepherds’ marriage songs, E. Alc. 577 (lyr.); π. κύνες shepherds’ dogs, Poll. 7.185.
ποιμνίτης, ου [ῑ] adj. m. de berger, pastoral, Eur. Alc. 577.
Étym. ποίμνη.
ποιμνίτης, ὁ, = ποιμενικός ; κύων, Hirtenhund, Poll. 7.185 ; ὑμέναιος, ländliches Hochzeitslied, Ael. H.A. 12.44 aus Eur. Alc. 580.
ποιμνίτης
ποῑμνίτης, ου, ὁ,
= ποιμενικός
- ὑμέναιος π. a shepherdʼs marriage song, Eur.