ποινητήρ
ποινητήρ, avenger
ποιν-ητήρ, ῆρος, ὁ,
- avenger, Opp. H. 2.421.
ποινητήρ, ῆρος, adj. m. qui punit, vengeur, Opp. H. 2, 421.
Étym. ποινάω.
ποινητήρ, ῆρος, ὁ, Rächer, Strafer, Verfolger, Opp. Hal. 2.421.