πολιτευτής
πολιτευτής, statesman
πολῑτ-ευτής, οῦ, ὁ,
- statesman, Artem. 1.79, Sch. Ar. Eq. 161.
πολιτευτής, οῦ (ὁ) [ῑ] tout homme qui prend part aux affaires publiques, Artém. 1, 79, etc.
Étym. πολιτεύω.
πολιτευτής, [ῑ], ὁ, der sich mit der Verwaltung der Staatsangelegenheiten beschäftigt, der Staatsmann, Sp.; von den Atticisten verworfen.