πολυπήμων
πολυπήμων, causing manifold woe, baneful
πολυ-πήμων, ον, gen. ονος,
- causing manifold woe, baneful, h.Cer. 230, h.Merc. 37; π. νόσοι diseases manifold, Pi. P. 3.46; λώβη, ἄτη, A.R. 4.1044, Opp. C. 2.287: hence pr. n. Πολυπημονίδης, ου, ὁ, son of Polypemon, with a play on πολυπήμων, Od. 24.305.
- II Pass., much-suffering, Man. 1.85, 4.49.
πολυ·πήμων, ων, ον, gén. ονος [ῠ]
1 qui cause de grands maux, Hh. Cer. 230, etc. ; Pd. P. 3, 81 ||
2 qui souffre beaucoup, Man. 1, 85 ; 4, 49.
Étym. π. πῆμα.
πολυπήμων, ον, sehr schädlich ; H.h. Cer. 230, h.Merc. 37 ; νόσοι, Pind. P. 3.46 ; sp.D., wie Man. 1.85.
πολῠπήμων
- 1painful πολυπήμονας νόσους P. 3.46
πολυπήμων
πολῠ-πήμων, ον,
πῆμα
- causing manifold woe, baneful, Hhymn.; π. νόσοι diseases manifold, Pind.