πραΰτης
πρᾱΰ-της, ητος, ἡ, v. πραότης.
πραΰτης, ητος (ἡ) [ᾱῠ] c. πρᾳότης, Spt. Ps. 44, 5 ; 89, 10 ; Sir. 3, 17, etc. ; NT. Gal. 5, 23, etc.
πραΰτης, [ᾱ], ητος, ἡ, Sanftheit, Sp. Gebräuchlicher ist πραότης.
Strong 4240
6*;]
gentleness, meekness: I Co 4:21, II Co 10:1, Ga 5:23 6:1, Eph 4:2, Col 3:12 (v. Lft., in l.), II Ti 2:25, Tit 3:2, Ja 1:21 3:13, I Pe 3:15.†