πραΰνοος
πραΰνοος, of gentle mind
πρᾱΰ-νοος, Ion. πρηΰ-, ον,
- of gentle mind, Orph. H. 69.13; κραδίη AP 7.592, etc.; with v.l. πρηΰνομος, ib. 9.769 (Agath.).
*πραΰ·νοος, ion. πρηΰ·νοος, ος, ον, d’un caractère doux, Orph. H. 68, 13 ; Anth. 7, 592, etc.
Étym. πρ. νόος.
πραΰνοος, [ᾱ], sanftmütig, s. die ion. poet. Form πρηΰνοος.
πραΰνοος
- of gentle mind, Anth.