πρηνίζω
πρηνίζω, to throw headlong (LSJ πρανίζω)
πρηνίζω, faire tomber la tête la première, précipiter, d’où au pass. être précipité, Anth. 7, 532 ; fig. renverser, ruiner, détruire, Euphor. fr. 16 ; Sib. 4, 59, 106.
Étym. πρηνής.
πρηνίζω, f. ίσω u. ίξω, att. πρανίζω, was Eust. erklärt ἐπὶ πρόσωπον ῥίπτω, wie πρανιχθέντα bei Hesych. τὰ ἐπὶ στόμα πεσόντα,
vorwärts od. kopfüber neigen, stürzen ; ἐπρήνιξε πόλιν, eine Stadt niederstürzen, von Grund aus zerstören, Euphor. frg. 16 ; von Menschen, Nonn. D. 11.221, 18.299, 23.88 ; πρήνιξον, 10.87 ; ἅμα νηῒ πρηνιχθεὶς ὕδασιν ἐγκατέδυν, Isidor. 3 (XII.532).
vorwärts od. kopfüber neigen, stürzen ; ἐπρήνιξε πόλιν, eine Stadt niederstürzen, von Grund aus zerstören, Euphor. frg. 16 ; von Menschen, Nonn. D. 11.221, 18.299, 23.88 ; πρήνιξον, 10.87 ; ἅμα νηῒ πρηνιχθεὶς ὕδασιν ἐγκατέδυν, Isidor. 3 (XII.532).
πρηνίζω
from πρηνής
πρηνίζω,
- to throw headlong:—Pass. to fall headlong, πρηνιχθείς Anth.