προαδικέω
προαδικέω, to be the first in wronging
προαδῐκέω,
- to be the first in wrong-doing, Arist. Rh.Al. 1425b6, Ph. 2.128:—Pass., to be wronged before or first, Decr. ap. D. 18.181, Aeschin. 3.133, etc.
προ·αδικέω-ῶ [ᾰῐ] faire tort le premier, être l’offenseur, Arstt. Rhet. Al. 3, 33 ; au pass. être provoqué, attaqué, Dém. 289, 8 ; Eschn. 72, 71, etc.
προαδικέω, vorher Unrecht tun, beleidigen ; Plut. Dion 47 ; προηδικημένος, Aesch. 3.133.
προαδικέω
fut. ήσω
- to be the first in wronging:— Pass. to be wronged before or first, Dem., Aeschin.