προσοικέω

προσοικ-έω,

• dwell by or near, οἱ προσοικοῦντες neighbouring tribes, Isoc. 6.46; πόλεσι βάρβαροι -οικοῦντες X. Vect. 1.8; ποταμοῖς καὶ θαλάττῃ, of towns, lie by or near, Pl. Ti. 22d:— also Pass., τῇ πόλει -ῳκημένοι J. BJ 4.4.3.
• • • • b π. πρὸς τῷ τοίχῳ has his house abutting on the wall, OGI 483.105 (Pergam.).
    • 2 c. acc., dwell in or near, [Ἐπίδαμνον] Th. 1.24; λίμνας καὶ ἕλη Arist. Pol. 1256a37.
  • II Pass., of a place, to be inhabited, Plu. Fac.lun. 2.938d.

προσοικέω, 1) dabei wohnen ; αὐτήν, bei der Stadt, Thuc. 1.24 ; τινὶ ὅμοροι, Isocr. 4.70, τῶν ποταμοῖς καὶ θαλάττῃ προσοικούντων, Plat. Tim. 22d ; Sp.
2) trans., daneben bewohnen, γῆν ἐνεργὸν καὶ προσοικουμένην, Plut. fac. orb. lun. 25.

προσοικέω fut. ήσω

• • • 1to dwell by or near, τινί Xen.: absol., οἱ προσοικοῦντες neighbouring tribes, Isocr.
    • 2c. acc. to dwell in or near, Ἐπίδαμνον Thuc.