προσολοφύρομαι
προσολοφύρομαι, to wail to, vent one’s griefs to
προσολοφύρομαι [ῡ],
- wail to, vent oneʼs griefs to, τινι Th. 8.66; π. ἀλλήλοις wail to one another, Plu. Cic. 47.
προσ·ολοφύρομαι [ῡ] se lamenter sur, dat. Thc. 8, 66 ; Plut. Cic. 47.
προσολοφύρομαι, dep. med., dazu, dabei jammern, Thuc. 8.66 ; ἀλλήλοις, gegen einander wehklagen, Plut. Cic. 47.
προσολοφύρομαι
- Dep. to wail to, vent oneʼs griefs to another, τινί Thuc.; πρ. ἀλλήλοις to wail to one another, Plut.