προσόζω
προσόζω, to smell of, be redolent of
προσόζω, pf. προσόδωδα, intr.,
- smell of, be redolent of, κακοῦ Ar. Fr. 246; ἡδυσμάτων Philem. 41; γλυφάνοιο ποτόσδον (Dor. for προσόζον) Theoc. 1.28; in late Prose, ἡμερότητος Lib. Ep. 219.3.
- 2 abs., stink, 3 pl. aor. προσώζεσαν LXX Ps. 37(38).6.
προσ·όζω (f. -οζήσω, pf. -όδωδα)
1 communiquer une odeur de, exhaler une odeur de, gén. Ar. fr. 246 Dind. ; Philém. (Ath. 133b); Thcr. Idyl. 1, 28 (forme dorienne, voir ci-après) ||
2 abs. sentir mauvais, Spt. Ps. 37, 5 ||
➳ Dor. ποτόσδω, d’où part. prés. neutre, ποτόσδον, Thcr. Idyl. 1, 28 ; lac. ποτόδδω, Ar. Lys. 206.
προσόζω, (ὄζω),
1) zuriechen, d.i. zum Riechen hinhalten, τινί τι, Sp., s. Suid.
2) intr., anriechen, anduften, wonach riechen oder stinken, τινός, κοὐχὶ λοπάδος προσῶζεν οὐδʼ ἡδυσμάτων, Philemon bei Ath. IV.133a.
1) zuriechen, d.i. zum Riechen hinhalten, τινί τι, Sp., s. Suid.
2) intr., anriechen, anduften, wonach riechen oder stinken, τινός, κοὐχὶ λοπάδος προσῶζεν οὐδʼ ἡδυσμάτων, Philemon bei Ath. IV.133a.
προσόζω
Doric ποτι-όσδω
- intr. to smell of, be redolent of, c. gen., Theocr.