πρόσοικος
πρόσοικος, dwelling near to, bordering on, neighbouring
πρόσοικος, ον,
- dwelling near to, neighbouring, Hdt. 1.144, Th. 1.24; οἱ π. neighbours, ib. 7, Aen.Tact. 10.1; τοὺς Λυκίων π. Plu. Def.orac. 2.421d; also of places, π. θάλαττα χώρᾳ abutting upon, Pl. Lg. 705a; τὴν π. τῆς Ἰταλίας the neighbouring part, Plu. Fab. 2: c. dat., Jul. Or. 2.56b.
πρόσ·οικος, ος, ον, qui habite auprès, voisin de, dat. Hdt. 1, 144 ; Thc. 1, 24, etc. ; en parl. de villes ou de pays, situé près de, dat. Plat. Leg. 705a ; gén. Plut. Fab. 2, etc.
Étym. π. οἶκος.
1. naburig; subst.
2. grenzend aan, met dat.
πρόσοικος, anwohnend, der Nachbar ; Her. 1.144 ; Plat. Legg. IV.705a ; Thuc. 1.24 ; Sp., wie Luc., salt. 64.
πρόσοικος
πρόσ-οικος, ον,
- dwelling near to, bordering on, neighbouring, Hdt., Thuc.; οἱ πρόσοικοι neighbours, Thuc.