προσοιστέος
προσοιστέος, to be added to
προσοιστέος, α, ον, (προσφέρω)
- to be added to, οὐ προσοιστέος ἄλλος [θάνατος] πρὸς ἄλλῳ E. Hec. 394; στέφανος π. Alex. 250.
- 2 to be offered, [θεῷ] Jul. Ep. 89b.
- II προσοιστέον one must apply, πρέπουσαν μηχανήν Ar. Th. 1132, cf. Pl. Phdr. 272a, etc.; γυμνάσια Arist. Pol. 1338b40.
- III (προσφέρομαι) to be administered (as food or medicine), τὰ π. Hp. Acut. 3.
- 2 προσοιστέον one must deal with, τισι Aristid. Or. 33(51).15.
προσοιστέος, α, ον, vb. de προσφέρω, Eur. Hec. 894, etc. ; au neutre, Hpc. Acut. 383 ; Plat. Phædr. 272a Arstt. Pol. 8, 4, 7, etc.
1. toe te voegen:
2. toe te dienen
3. n. onpers.
προσοιστέος, adj. verb. zu προσφέρω, z.B. Eur. Hec. 394.
προσοιστέος
προσ-οιστέος, η, ον,
verb. adj. of προσφέρω
- Ito be added to, τινί Eur.
- IIπροσοιστέον one must add, Plat., etc.
- 2one must apply, use, γυμνάσια Arist.