πρόσληψις
πρόσληψις, taking in addition
πρόσ-ληψις, εως, ἡ,
- taking in addition, λόγου Pl. Tht. 210a, cf. Hermog. Id. 1.11; ἀορίστου ib. 2.6, Aristid. Rh. 1pp. 473,534S.; τοῦ ἄρθρου, τοῦ ῑ, A.D. Synt. 170.3, Pron. 87.13.
- 2 acquisition, δυνάμεως, τοῦ εὐδαίμονος, J. AJ 17.1.2, 18.9.6; μείζονος τιμῆς Anon. Trop. 23.
- b rise in rank by acquisition of catoecic land, προσλήψεως στέφανος PTeb. 61 (b). 254 (ii B.C.).
- 3 enrolment, εἰς τὸ ταγματικόν PTheb.Bank 8.4 (ii B.C.).
- II additional assumption, διὰ προσλήψεως Arist. APr. 58b9 (dub.); κατὰ πρόσληψιν Thphr. ap. Alex.Aphr. in APr. 378.14, Phlp. in APr. 416.24; ἐνθύμημα γίνεται . . κατὰ πρόσληψιν Aps. Rh. p.288 H.: specifically, π., ἡ, minor premiss, Crinis Stoic. 3.269, Plu. E apud Delph. 2.387c, A.D. Conj. 250.21, S.E. P. 2.149, D.L. 7.82; ἐν προσλήψει A.D. Conj. 250.18.
πρόσληψις, εως (ἡ)
1 action de prendre en outre ou d’accroître, accroissement, addition, Plat. Theæt. 210a ; t. de gr. Dysc. Synt. 170, 18 ||
2 action de se faire homme, en parl. de Dieu, Naz. ||
3 t. de log. assomption ou mineure d’un raisonnement, Plut. M. 387c ; DL. 7, 82, etc.
Étym. προσλαμβάνω.
πρόσληψις, ἡ,
1) das Dazunehmen, λόγου, Plat. Theaet. 210a.
2) im Syllogismus der zweite, zum Vordersatz hinzugenommene Satz, Plut. de Εἰ ap. Delph. 6 ; assumptio, Cic. divin. 2.53 ; DL. 7.82.
1) das Dazunehmen, λόγου, Plat. Theaet. 210a.
2) im Syllogismus der zweite, zum Vordersatz hinzugenommene Satz, Plut. de Εἰ ap. Delph. 6 ; assumptio, Cic. divin. 2.53 ; DL. 7.82.