προσλέγω
προσλέγω, προσλέγω, address (verb)
προσλέγω,
- say in addition, Luc. Pseudol. 31:—Med., 1 aor. προσελεξάμην, Dor. ποτ-, τὼς οὐδὲν ποτελέξαθʼ addressed, accosted, Theoc. 1.92, cf. A.R. 4.833: metaph., κακὰ προσελέξατο θυμῷ he took evil counsel with himself, meditated evil, Hes. Op. 499.
- II v. προσλέχομαι.
προσ·λέγω, dire en outre, acc. Luc. Pseud. 31 ||
Moy. (ao. προσελεξάμην)
1 adresser la parole à, acc. Thcr. Idyl. 1, 92 ; A. Rh. 4, 833 ||
2 se parler à soi-même : κακὰ θυμῷ, Hés. O. 497, méditer dans son cœur des desseins coupables ||
➳ Ao. moy. dor. 3 sg. ποτελέξαθ’, Thcr. Idyl. l. c.
1. act. er sprekend aan toevoegen.
2. med. toespreken:
προσλέγω, (λέγω),
1) dazu, dabei legen, med. sich dazu, dabei, daneben legen, καὶ προσέλεκτο, Od. 12.34, aor. synkop., legte sich zu ihm.
2) dazu reden, hinzusetzen, ἐκεῖνο μόνον, Luc. Pseudol. 31. – Hes. O. 501 auch im med., κακὰ προσελέξατο θυμῷ, Schlimmes sprach er zu seinem Gemüte, d.i. er machte bei sich schlimme Anschläge ; u. gleich dem act., Ap.Rh. 3.426, 4.833 ; τοὺς ποτελέξατο, Theocr. 1.92.
1) dazu, dabei legen, med. sich dazu, dabei, daneben legen, καὶ προσέλεκτο, Od. 12.34, aor. synkop., legte sich zu ihm.
2) dazu reden, hinzusetzen, ἐκεῖνο μόνον, Luc. Pseudol. 31. – Hes. O. 501 auch im med., κακὰ προσελέξατο θυμῷ, Schlimmes sprach er zu seinem Gemüte, d.i. er machte bei sich schlimme Anschläge ; u. gleich dem act., Ap.Rh. 3.426, 4.833 ; τοὺς ποτελέξατο, Theocr. 1.92.
†προσλέγω
[προσ- 1 + λέγω1.]
3 sing. aor. mid. προσέλεκτο.
In mid., to lay oneself down, recline, beside or at the feet of another : εἶσέ τέ [με] καὶ προσέλεκτο Od. 12.34.
προσλέγω
- IFor προσέλεκτο (3rd sg. aor2 syncop.) she lay beside or by me, Od. see προσλέχομαι.
- IIMid. προσλέγομαι to speak to, address, accost, τινά Theocr.: metaph., κακὰ προσελέξατο θυμῷ he took evil counsel with himself, meditated evil, Hes.