προσλείπω
προσλείπω, to be lacking
προσλείπω,
- leave on, τῷ μεσογονατίῳ τὸ πρὸς τοὺς βλαστοὺς γόνυ Thphr. HP 4.11.6.
- 2 leave unworked, π. ἢ συνελεῖν IG 7.3073.23 (Lebad., ii B.C.).
- II intr., to be lacking, τὸ προσλεῖπον τῆς φύσεως Arist. Pol. 1337a2; τὰ προσλείψαντα τοῦ ἔργου IGRom. 4.845 (Laodicea ad Lycum, i A.D.).
προσ·λείπω (seul. part. prés. neutre impers.) τὸ προσλεῖπον, ce qui manque, lacune, Arstt. Pol. 7, 17, 15.
προσλείπω, dazu, daran fehlen, c. gen., Arist. Polit. 7.15.11 u. Sp.
προσλείπω
fut. ψω
- to be lacking, Arist.