σπεῖος
σπεῖος, v. σπέος.
σπεῖος, εος-ους (τὸ) épq. c. σπέος, Od. 5, 194 ; gén. sg. Od. 9, 141, etc. ; gén. pl. σπείων, Hh. Ven. 264.
σπεῖος, τό, ep. statt σπέος ; Od. 5.194 ; h.Ven. 264 ; nach Hesych. auch σπεῖον.
σπεῖος
See σπέος.
σπεῖος : see σπέος.
σπεῖος, εος, τό,
Epic for σπέος.