σπουδάρχης
σπουδάρχ-ης, ου, ὁ,
- one who is eager for offices of state, placeman, X. Smp. 1.4; but σπουδαρχίας is restored from Hsch. and Phryn. PS p.109 B.
σπουδ·άρχης, ου (ὁ) celui qui brigue une charge, Xén. Conv. 1, 4 dout.
Étym. σπουδή, ἀρχή.
σπουδάρχης, ὁ, Einer der sich zu Staatsämtern, Ehrenstellen u. dgl. heftig zudrängt, sie immer führen will, Xen. Symp. 1.4, wo Dindorf σπουδαρχίας herstellt, s. unten das Wort.
σπουδάρχης
σπουδ-άρχης, ου, ὁ,
ἄρχω
- one who canvasses for office, a place-man, Xen.