στοχασμός
στοχασμός, guessing, use of circumstantial evidence
στοχ-ασμός, ὁ,
- guessing, μελέτης σ. the power of guessing which comes from practice. Pl. Phlb. 56a; στοχασμῷ λαμβάνων, σ. πινομένη, ‘quantum sufficit’, Dsc. 1.48, Eup. 2.21; τὸν σ. ἀεὶ καὶ μᾶλλον ἐξακριβοῦν Gal. 6.129; as a technical term in Rhet., Phld. Rh. 1.167S., al.; esp. use of circumstantial evidence, Hermog. Stat. 2, 3.
- 2 regard for, τινος Plu. Sollert. 2.981b; τοῦ πρέποντος ib. QConv. 616b; attention to, τῶν εἰρημένων ἀστέρων Ph. 1.28.
- II fixing of a hunting-net, Poll. 5.36.
στοχασμός, οῦ (ὁ)
1 action de viser, d’avoir en vue, Plut. M. 981b ||
2 action de conjecturer, Plat. Phil. 56a ; Plut. M. 616b ; DH. Rhet. p. 318.
Étym. στοχάζομαι.
στοχασμός, ὁ, das Zielen od. Schießen nach einem Ziele, das zum Zweck, zur Absicht Haben, auch die Vermutung, Plat. Phil. 56a ; bes. bei den Rhett., s. Hermogen. de stas. 2.