τελεστικός
τελεστικός, initiatory, mystical
τελεσ-τικός, ή, όν,
- fit for finishing or accomplishing, Arist. Phgn. 813a4; τελεστικὸς τῶν ἁπάντων bringing to fulfilment, Theol.Ar. 60.
- 2 connected with mystic rites, μαντικὸς ἢ τ. βίος Pl. Phdr. 248d; Διονύσου τ. ἐπίπνοια ib. 265b; τ. σοφία Plu. Sol. 12; θρῆνος Philostr. Her. 19.14; τ. καὶ μυστικόν Ael. NA 2.42.
- 3 τελεστικόν, τό, payment for admission to a priesthood, OGI 90.16 (Rosetta, ii B.C.).
- 4 τελεστικά, τά, name of a ceremony, dub. l. in Jahresh. 26 Beibl. 17 (Ephesus).
τελεστικός, ή, όν :
1 qui accomplit, qui achève, Arstt. Physiogn. 6, 44 ||
2 d’initiateur (aux mystères), propre à initier, à consacrer, Plat. Phædr. 248d, 265b ; Plut. Sol. 12 ; El. N.A. 2, 42, etc.
Étym. τελέω.
τελεστικός, vollendend, vollbringend, Arist. physiogn. 6 ; – einweihend, die Einweihung betreffend, σοφία, die Weisheit der Mysterien, Plut. Sol. 12 ; καὶ μανεικὸς βίος, Plat. Phaedr. 248d.
τελεστικός, ή, όν
τελέω III
- initiatory, mystical, Plat.