τονθορίζω

τονθορίζω, undeutlich reden, murmeln, murren ; Ar. Ach. 653, Vesp. 614 ; der Schol. zur ersten Stelle sagt λάθρα φθεγγόμενοι, ὑπότρομοι, τὰ χείλη κινοῦντες ; vgl. Opp. Cyn. 3.169 u. Phryn. in B.A. 67.