τόμιος
τόμ-ιος,
- = τομίας I, PFrankf. 5.7, 17 (iii B.C.); τομίου προβάτου Gloss.
τόμιος, ος, ον, coupé ; subst. τὰ τόμια, Ar. Lys. 186 ; Ant. 139, 42 ; Plat. Leg. 753d ; Dém. 642, 18, etc. ; rar. τὸ τόμιον, Ar. Lys. 192, entrailles découpées de la victime sur lesquelles on jurait.
Étym. τέμνω.
τόμιος, ον, geschnitten ; τὰ τόμια, sc. ἱερά, = ἔντομα, ein bei feierlichen Schwüren gebräuchliches Opfer, Antipho 5.88 ; vgl. Ar. Lys. 186, 192 ; auch v.l. bei Plat. Legg. VI.753d ; στὰς ἐπὶ τομίων κάπρου καὶ κριοῦ καὶ ταύρου, Dem. 23.68.