φαρμακευτικός
φαρμακευτικός, of or by means of drugs or pharmacy
φαρμᾰκ-ευτικός, ή, όν,
- of or by means of drugs or pharmacy, κάθαρσις Pl. Ti. 89b: ἡ -κή (sc. τέχνη), = φαρμακεία, opp. surgery. Gal. 15.425, D.L. 3.85; φ. ἰατρός one who prescribes drugs, Gal. Thras. 24.
φαρμακευτικός, ή, όν [μᾰ] qui concerne la préparation ou l’administration des médicaments, Plat. Tim. 89b ; Plut. M. 974b ; ἡ φαρμακευτική (s. e. τέχνη) DL. 3, 85, l’art de préparer ou d’administrer les médicaments.
Étym. φαρμακεύω.
φαρμακευτικός, zum φαρμακευτής gehörig, von ihm kommend ; κάθαρσις Plat. Tim. 89b ; ἡ φαρμακευτική, sc. τέχνη, die Kenntnis der Arzneimittel, die Lehre von denselben, Sp.