φιλάρετος
φιλάρετος, fond of virtue
φῐλ-άρετος [ᾰ], ον,
- lover of virtue, Arist. EN 1099a11; θεός Ph. 1.19; generally, virtuous, Alex.Trall. 8.2.
φιλ·άρετος, ος, ον [ῐᾰ] qui aime la vertu, vertueux, Arstt. Nic. 1, 8, 10.
Étym. φ. ἀρετή.
φιλάρετος, der die Tugend liebt, Freund der Tugend, Arist. Nicom. 1.8.10.
φιλάρετος
φῐλ-άρετος (ᾰ), ον,
ἀρετή
- fond of virtue, Arist.