χυτρεύς
χυτρεύς, a potter
χυτρ-εύς, έως, ὁ,
- potter, Pl. R. 421d, Tht. 147a, Eustr. in APo. 158.13.
χυτρεύς, έως (ὁ) potier, Plat. Rsp. 421d, Theæt. 174a ; Luc. Prom. 2, etc.
Étym. χύτρα.
χυτρεύς, ὁ, der Töpfer ; Plat. Theaet. 147a, Rep. IV.421d ; sprichwörtlich χυτρέα χυτρεῖ κοτέειν, Themist., nach Hes. O. 25 κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει.
χυτρεύς, έως, ὁ,
χύτρα
- a potter, Lat. figulus, Plat.