ἀκατάπαυστος
ἀκατάπαυστος, that cannot cease from
ἀκατά-παυστος, ον,
- not to be set at rest, incessant, Plb. 4.17.4, D.S. 11.67, etc.; that cannot cease from, τινός 2 Ep.Pet. 2.14. Adv. -τως Sch. A.R. 1.1001.
- II not to be checked, irresistible, PMag.Par. 1.2364.
I
1 incesante
ἀκατάπαυστοι στάσεις
continuas disensionesσυμφορά
ἔρως μανικὸς καὶ ἀ.
• neutr. adv. incesantemente, sin parar Thdr.Samothr.1, Sch.A.R.4.923, PMag.4.2365, c. gen.
ὀφθαλμοὶ ... ἀκατάπαυστοι ἁμαρτίας
ojos que no cesan de pecar
• eterno, inextinguible
πῦρ
2 fig. que no puede ser parado, irresistible
ὁρμή
II adv. -ως incesantemente, sin fin Chrysipp.Log.12.27, Corn.ND 15, Ar.Did.37
• eternamente Cyr.Al.M.77.1136A.
ἀ·κατάπαυστος, ος, ον :
1 incessant, sans fin, Pol. 4, 17, 4 ; ἀ. ἀρχή, Plut. Arat. 26, pouvoir à vie ; avec un gén. ἀ. ἁμαρτίας, NT. 2 Petr. 2, 14, qui ne cesse pas de pécher ||
2 qu’on ne peut faire cesser, irrésistible, DS. 11, 67.
Étym. ἀ, καταπαύω.
ἀκατάπαυστος, ohne Ende, immerwährend, ἀρχή Plut. Arat. 26 ; τὸ μοναρχίας ἀκ. Caes. 57 ; στάσεις, nicht beizulegen, Pol. 4.17.4 ; Diod. 11.67 ; ἁμαρτίας, fortwährend sündigend, NT.
Strong 180
*†
that cannot cease, not to be restrained: c. gen. rei, II Pe 2:14, T, Tr. txt.†
ἀκατάπαυστος
καταπαύομαι
- that cannot cease from τινός NTest.