ἀκοίμιστος
ἀκοίμιστος, ον, dub. in D.S. 38/39.17;
- gloss on ἀκατεύναστος, Phot.
que nunca reposa Phot.
ἀ·κοίμιστος, ος, ον, qu’on ne peut endormir, DS. Exc. 616, 48 dout.
Étym. ἀ, κοιμίζω.
ἀκοίμιστος, nicht einzuschläfern, Diod. zw.