ἀκοίμητος
ἀκοίμητος, sleepless
ἀκοίμητος, ον,
- sleepless, unresting, of sea, A. Pr. 139; Νύμφαι Theoc. 13.44; πῦρ Plu. Cam. 20, Ael. NA 11.3; φέγγος LXX Wi. 7.10; ἀ. καὶ ἀπαραλόγιστος Arr. Epict. 1.14.12, etc.; ἀ. δάκρυσι IG 9(2).317.4 (Tricca). Adv. -τως, ἔχει πρὸς τὰ θεῖα Ph. Fr. 101 H.
I
1 que no duerme
Νύμφαι
ἀγγελίη ἀκοιμήτων ὑμεναίων
• de ahí vigilante, atento
Ἄργος ἀκοιμήτοισι κεκασμένος ὀφθαλμοῖσι
ὄμμα
βλέφαρα
ὀπωπαί
πρόνοια
2 que no descansa, que nunca reposa
ῥέεθρον
ὁ σκώληξ ὁ ἀ.
• que no cesa
πῦρ
φέγγος
ἀκοιμήτου φλόγα πεύκης
δάκρυα
II adv. -ως vigilantemente
ἔχειν πρὸς τὰ θεῖα
ἀ·κοίμητος, ος, ον, qui ne sommeille pas, qui ne se repose pas, Thcr. Idyl. 13, 44 ; fig. en parl. de la mer, Eschl. Pr. 139 ; d’un feu qui brûle toujours, El. N.A. 11, 3 ; Plut. Cam. 20.
Étym. ἀ, κοιμάω.
ἀκοίμητος, schlaf-, raftlos, ῥεῦμα Aesch. Prom. 139 ; Νύμφαι Theocr. 13.44 ; πόδες Ep.adesp. 664 (VII.337); δόρατα Bian. 18 (VII.396); in sp. Prosa, πῦρ, vom Feuer der Vestalinnen, Plut. Camill. 20.
ἀκοίμητος
κοιμάω
- sleepless, of the sea, Aesch.