ἄκοινος
ἄκοινος, not common
ἄκοινος, ον,
- not common, Them. Or. 11.142a.
1 no común, particular
ἄ. ... καὶ ἀπόρρητος πρὸς τοὺς πολλοὺς ἡ τῶν ἔργων παρασκευή
2 solitario
ἄ. ἐν τῷ κοινῷ
solitario en (medio de) la comunidad
• subst. τὸ ἄ. soledad
τὸ ἄ. ἐν τῷ κοινῷ
ἄ·κοινος, ος, ον, non mis en commun, Thém. 142a.
Étym. ἀ, κοινός.
ἄκοινος, nicht gemein, Themist.