ἀκολασταίνω
ἀκολασταίνω, to be licentious, intemperate
ἀκολᾰσ-ταίνω, fut. -ᾰνῶ Ar. Av. 1227,
- to be licentious, Ar. l.c., Mnesim. 4.19, Pl. R. 555d, etc.
llevar una vida licenciosa
ὑμεῖς οἱ θεοὶ ἀκολαστανεῖτε
ἀδικεῖν ἢ ἀκολασταίνειν ἤ τι αἰσχρὸν ποιεῖν
op. σωφρονεῖν
Διονύσιος ... εἰς πότους καὶ γύναια καὶ τὸ ληρεῖν καὶ ἀκολασταίνειν ἧκε
en serie c. ἀφραίνω, ἀδικέω, ἀσεβέω
• ser indisciplinado, intemperante
νοῦς μειρακίων
πέφυκε τὸ θαρσοῦν ἀκολασταίνειν
• de animales
τὸ ἀκολασταίνειν
el carácter violento de los camellos
ἀκολασταίνω (seul. prés. impf. ἠκολάσταινον, et f. ἀκολαστανῶ) s’abandonner à la licence ou au désordre, Ar. Av. 1226 ; Plat. Rsp. 555d ; Arstt. Rhet. 2, 23 ; Plut. Alc. 36, etc.
Étym. ἀκόλαστος.
ἀκολασταίνω, zügellos, ausschweifend leben, Plat. Rep. VIII.555d u. sonst ; ἀκολαστανεῖτε Ar. Av. 1227 ; ἀκολασταίνει νοῦς μειρακίων Mnesim. Ath. IX.403 (v. 19).
ἀκολασταίνω
ἀκόλαστος
- to be licentious, intemperate, Ar., Plat., etc.