ἀκοίτης
ἀκοίτης, a bedfellow, spouse, husband
ἀκοίτης, ου, ὁ, (ἀ- copul., κοίτη, cf. Pl. Cra. 405d)
- bedfellow, husband, Il. 15.91, Od. 5.120, Pi. N. 5.28, S. Tr. 525, E. El. 166 (lyr.):— fem. ἄκοιτις, ιος, ἡ, wife, Il. 3.138, B. 5.169, A. Pers. 684, etc.—Poet. words.
compañero de lecho esp. del marido
σε φόβησε Κρόνου πάϊς ὅ τοι ἀκοίτης
• gener. amante
ἤν τίς τε φίλον ποιήσετ' ἀκοίτην
Ναΐδος ἀκοίτας Σιληνός
Αἰγίσθῳ παρέλεκτο καὶ εἵλετο χείρον' ἀκοίτην
ἀ·κοίτης, ου (ὁ) époux, Il. 15, 91 ; Od. 5, 120 ; Pd. N. 5, 51 ; Soph. Tr. 525 ; Eur. Hec. 937, etc.
Étym. ἀ cop. κοίτη.
ἀκοίτης, ου, ὁ (a copul. u. κοίτη), Bettgenoß, Gatte, Hom. dreimal, als Versende, Il. 15.91 ὅς τοι ἀκοίτης, Od. 5.120 φίλον ποιήσετʼ ἀκοίτην, 21.88 φίλον ὤλεσʼ ἀκοίτην ; – Pind. N. 5.28 ; Soph. Tr. 522 u. sonst bei Dichtern.
ἀκοίτης
-ου, ὁ
[ἀ-2 + κοῖτος.]
A husband, one’s husband Il. 15.91: Od. 5.120, Od. 21.88.
For Pindar, see also: ἀκοίτας
ἀκοίτης (κοίτη): husband, consort, spouse.
ἀκοίτης
a_copul, κοίτη, cf. ἄλοχος
- a bedfellow, spouse, husband.