ἀμετάπειστος
ἀμετάπειστος, not to be moved by persuasion, inexorable
ἀμετά-πειστος, ον,
- not to be moved by persuasion, inexorable, Arist. APo. 72b3; ἀ. ὑπὸ λόγου Id. Top. 130b16; of necessity, Id. Metaph. 1015a32. Adv. -τως Epicur. Fr. 222, Phld. Herc. 1003.
- II of things, unchangeable, steadfast, συμμαχία D.S. 37.20.
I
1 de pers. no persuadible, inconmovible
ἐπεὶ ... ἀ. ἑώρα καὶ ἀμετάτρεπτον
cuando vio (a su hijo) inconmovible e inmutableἐπειρᾶτο πείθειν τὸν Ὀκτάβιον· ὡς δ' ἦν ἀμετάπειστος
2 de abstr. inexorable
ἀνάγκη
• inalterable
ταυτότης
• firme, seguro
συμμαχία
3 en fil. o lóg. irrefutable
(ἐπιστήμη) ἀ. ὑπὸ λόγου
ἐπιβολή
ἀνακύκλησις
II adv. -ως irrefutablemente
ἀ. πεπεῖσθαι
ἀ·μετάπειστος, ος, ον, qu’on ne peut dissuader, d’où :
1 inflexible, Arstt. An. post. 1, 2 fin, etc. ; Plut. Thes. 17, etc. ||
2 immuable, en parl. de choses, DS. Exc. 612, 35.
ἀμετάπειστος, nicht umzustimmen, unwandelbar, fest, ἀνάγκη Arist. Metaph. 4.5 ; neben ἀμετάτρεπτος Plut. Thes. 17 ; Cat. min. 19 ; T.Gracch. 12, wo die v.l. ἀμετάπιστος, wie bei Diod. συμμαχία.
• Adv ., πεπεῖσθαι Plut. adv. Col. 19.
• Adv ., πεπεῖσθαι Plut. adv. Col. 19.