ἀνάμιγα
ἀνάμιγα, promiscuously
ἀνά-μῐγα, poet. ἄμμῐγα, Adv.
- = ἀναμίξ, promiscuously, confusedly, A. Th. 239, S. Tr. 839 (lyr.), IG 5(1).726; τινί with . ., A.R. 1.573, AP 7.12; also τινός ib. 22.
1 confusamente, tumultuosamente
κλύουσα πάταγον ἀ.
2 acompasadamente
θέλξει
3 junto, juntamente
ἄμμιγά νιν αἰκίζει
Μουσῶν ἀ. καὶ χαρίτων
πένθη ... κλαίει γαμέτης ἄμμιγα καὶ γενέτης
• c. dat.
ἀ. παύροις
ἀ. Πιερίσιν
*ἀνάμιγα, seul. ἄμμιγα [ῐ] adv. pêle-mêle, Soph. Tr. 839 ; ἄ. τινι, A. Rh. 1, 573 ; Anth. 7, 12 ; ou τινος, Anth. 7, 22, avec qqe ch.
Étym. ἀναμίγνυμι ; cf. ἀναμίξ.
ἀνάμιγα, poet. Form ἄμμιγα, vermischt, durcheinander, zugleich, τινί, Ap.Rh. 1.573 ; Theaet. 4 (VII.444); Ep.adesp. 524 (VII.12) u. sonst Sp.; auch τινός, Simm. Theb. 2 (VII.22).
ἀνάμιγα
= ἀναμίξ,
From ἀναμίγνυμι.
- promiscuously, Soph., Anth.