ἀναμενητέον
ἀναμενητέον,
- one must await, τινά Ach.Tat. 5.11. [was ἀναμενετέον; edited to reflect editorial consensus]
hay que aguardar
τὸν πατέρα
ἀναμενητέον, vb. d’ἀναμένω, A. Tat. 5, 11.