ἀναμιμνῄσκω
I v. act.
1 rememorar, hacer recordar c. dos ac., cosa y pers.
ταῦτά μ' ἀνέμνησας
σφέας τὸ χρηστήριον
• c. ac. de pers.
μῶν ... σ' ἀνέμνησεν κακά;
ξυμμαχίαν ... τοὺς Ἀθηναίους
ὑμᾶς ... τὰς ὁδούς
σ' ἔγω θέλω ὄμναισαι ...
ἀγνῶτ' ἀναμνήσω νιν
• c. gen. de cosa o pers. y ac. de pers.
με νῦν Ἀνακτορί[ας ὀ]νέμναι[σ' οὐ] παρεοίσας
μή μ' ἀναμνήσῃς κακῶν
πράξεως αὐτούς
πράξεων ... τοὺς ὄχλους
αὐτοὺς τῆς ... διαιρέσεως
Κλυμένης ... πρόμον ἄστρων
καλῶν δ' ἀνέμνασεν
• c. ac. pers. e inf.
τὸν ... Φοῖβος ἀμνάσει ... ἀγαγέν
Febo le recordará que conduzca
• c. otras complet. recordar
ἦ κεν ἀμνάσειεν οἵαις ἐν πολέμοισι μάχαις ... παρέμειν'
ὑμᾶς ὅτι
ἠνέμνησεν ὅτι ἀνεπιστήμων ἐστί
recordó que era un ignoranteἀ. ὡς
• abs. Emp.l.c.
2 c. ac. de cosa recordar, mencionar, citar
τὴν ποινήν
πάνθ' ὅσα ...
3 subst. ὁ ἀναμιμνῄσκων el recordador o canciller del rey LXX 2Re.20.24.
II en v. med.
1 recordar, acordarse de c. gen.
ὅταν τευ ἀναμνησθῇ
τοῦ χρησμοῦ
ἔπους
ἐμαυτοῦ
τῶν νόμων
τῶν νοσημάτων
• c. relat.
ἀ. οἶα ἐπάσχετε
• c. complet.
ὀμνάσθην ὅτι
δεόμεθα ... ὑμῶν ... ἀναμνησθῆναι εἰ λέγομεν ἀληθῆ
os pedimos que hagáis memoria de si estamos diciendo la verdad
• abs. Hdt.3.51, Ar.Ec.552, Plu.2.130e.
2 ref. a la teoría de la reminiscencia o anámnesis (esp. en Pl.) acordarse por reminiscencia de otra vida anterior, c. gen.
τοῦ ἀληθοῦς
τῆς πρώτης οἰκήσεως
•
ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο
• abs.
ἢ ἀναμιμνῃσκόμενος ἢ μανθάνων
ἐπιστήμην ἀναλαμβάνειν ..., τοῦτο δέ που ἀναμιμνῄσκεσθαι λέγοντες ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν;
• tb. ref. a un largo lapso de tiempo
μνήμης ... πολλὰ κοινωνεῖ, ἀναμιμνῄσκεσθαι δ' οὐδὲν ἄλλο δύναται πλὴν ἄνθρωπος
muchos (animales) participan de la facultad de la memoria, pero ningún animal puede rememorar (como ejercicio consciente) excepto el hombreop. λῆψις μνήμης
recuerdo inmediato de experiencias
1. act. met acc., causat. (doen) herinneren, in herinnering brengen, met dubb. acc.:
2. med.-pass. zich herinneren, met gen.