ἀνεπίπλοκος
1 no combinable con
ἡ γὰρ προστακτικὴ ἔγκλισις ἀνεπίπλοκος τῇ εὐκτικῇ
• fig. deshilvanado
λέξις
2 adv. -ως c. ἔχω ser incapaz de combinación
πρὸς ἄλληλα τὰ ἐναντία πάθη
ἀν·επίπλοκος, ος, ον, non combiné avec, dat. Dysc. Synt. 204.
Étym. ἀν-, ἐπιπλέκω.