ἀνεπισήμαντος
ἀνεπισήμαντος, undistinguished
ἀνεπι-σήμαντος, ον,
- undistinguished, κατὰ τὴν ἐσθῆτα Plb. 5.81.3; unrecorded, unnoticed, ἀ. τινα or τι παραλιπεῖν Id. 11.2.1, D.S. 11.59, cf. Phld. Sign. 34. Adv. -τως without notice, Aps. p.259H.
- II without an attack of ἐπισημασία (q.v.), Gal. 14.277.
- III Act., not conferring distinction, σοφοῖς ἀνδράσι Darius ap. D.L. 9.14.
I
1 no marcado por una señal, que no se distingue de pers.
κατὰ τὴν ἐσθῆτα
παραλλαγή
τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ παραλιπεῖν ἀνεπισήμαντον
no hacer mención de su virtud
2 medic. que no tiene síntomas Gal.14.277.
3 que no aprecia c. dat.
Ἕλληνες ... σοφοῖς ἀνδράσι
II adv. -ως en forma irrelevante
μὴ ἀ. προσβάλῃς
ἀν·επισήμαντος, ος, ον, non marqué d’un signe, non reconnaissable à un signe, Pol. 5, 81, 3, etc. ; DS. 11, 59.
Étym. ἀν-, ἐπισημαίνω.
ἀνεπισήμαντος, nicht ausgezeichnet, κατὰ τὴν ἐσθῆτα Pol. 5.81 ; nicht belobt, 11.2 ; DS