ἀνεπίμονος
ἀνεπίμονος, not enduring long
ἀνεπί-μονος, ον,
- not enduring long, Plu. Lib.educ. 2.7b, Vett.Val. 40.22.
de efecto poco duradero
μονόκωλος λόγος
• de pers. inconstante
ταῖς πράξεσιν
ἀν·επίμονος, ος, ον, qui ne persiste pas, Plut. M. 7b.
Étym. ἀν-, ἐπιμένω.
ἀνεπίμονος, nicht ausharrend, unbeständig, Plut. ed.lib. 9.