ἀνεπίκρυπτος
ἀνεπίκρυπτος, unconcealed
ἀνεπί-κρυπτος, ον,
- unconcealed, M.Ant. 1.14.
1 subst. τὸ ἀ. no ocultación
τὸ ἀνεπίκρυπτον πρὸς τοὺς καταγνώσεως ὑπ' αὐτοῦ τυγχάνοντας
no ocultación hacia aquellos que incurren en su censura
2 adv. -ως sin tapujos Sch.Luc.ITr.19.
ἀν·επίκρυπτος, ος, ον, non caché, M. Ant. 1, 14.
Étym. ἀν-, ἐπικρύπτω.
ἀνεπίκρυπτος, unverhohlen, M.Anton. 1.14.