ἀποφθίνω
ἀποφθίνω, to perish utterly, die away
ἀπο-φθίνω [ῐ],
- I intr. in pres., perish utterly, die away, A. Ag. 857; ἀποφθίνει τὰ χρηστά S. Ph. 457: also in pf. ἀπέφθῐκα Them. Or. 28.341d: but mostly,
- II causal, in fut. -φθίσω, aor. ἀπέφθισα [ῑ Ep., ῐ Trag.]:—make to perish, waste away, destroy, ἄνδρας ἀποφθίσειε θάλασσα Hes. Op. 666; πρὸς γυναικὸς δʼ ἀπέφθισεν βίον had his life taken by a womanʼs hand, A. Ag. 1454 (lyr.); ἔμελλέ σʼ Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσαι S. Aj. 1027; τὸν βαλόντʼ ἀποφθίσαι χρήζων Id. Tr. 709; of disease, cause death, be fatal, Hp. Aër. 11.
- 2 most freq. in Pass., = Act. intr., perish, die, esp. in aor. with plpf. form ἀπέφθιτο [ῐ] Od. 15.268; imper. ἀποφθίσθω Il. 8.429; opt. ἀποφθίμην [ῑ] Od. 10.51; Ep. and Lyr. part. ἀποφθίμενος [ῐ] dead, Il. 3.322, al., Ibyc. 27, B. 8.79 (not in Trag.): also in Ep. aor. 3 pl. ἀπέφθιθεν Od. 5.110, 133, 7.251 (v.l. ἀπέφθιθον).
- 3 Med., aor. 1 -φθίσασθαι [ῑ] Q.S. 14.545.
1 intr. perderse, desaparecer
τὸ τάρβος
τὰ χρηστά
τὰ νοσεύματα
• consumirse, secarse
φυλλάς
• en v. med. y aor. en -θη de pers. morir, perecer, Il.8.429,
ἐσθλοὶ ἑταῖροι
ἀποφθίμενος
muerto
2 tr. hacer perecer, destruir
βίον
θυμόν
ἄνδρας
σέ
Δαναούς
πέλωρ
ἀπο·φθίνω (f. att. ιῶ, ao. ἀπέφθισα) [v. la quantité ci-dessous]
I tr.
1 causer la perte de, faire périr : τινά, Hés. O. 664 ; Soph. Aj. 1207, qqn ; abs. en parl. d’une maladie, causer la mort, Hpc. ; au pass. périr, Hom. (v. ci-dessous) ||
2 p. suite, perdre : βίον, Eschl. Ag. 1454, la vie ||
II intr. (au prés. et à l’impf.) périr, Eschl. Ag. 857 ; Soph. Ph. 457 ||
➳ Act. pf. réc. ἀπέφθικα [ῐ] Thém. 341d. Pass. ao. 1, 3 pl. épq. ἀπέφθιθεν [ῐ] Od. 5, 110 et 133 ; 7, 251. Ao. 2, 3 sg. ἀπέφθιτο [ῐ] Od. 15, 268 ; impér. 3 sg. ἀποφθίσθω, Il. 8, 429 ; opt. ἀποφθίμην, p. *ἀποφθιΐμην [ῑ] Od. 10, 51 ; 11, 330. Moy. ao. inf. ἀποφθίσασθαι [ῑ] Q. Sm. 14, 545.
1. met acc., causat. ombrengen, doden; abs. dodelijk zijn
2. intrans. act. en med. omkomen, sterven.
ἀποφθίνω, u. ἀποφθίω (s. φθίω), Hom. Formen des aor. synkop. ἀπεφθίμην, kam um, starb : ἀπέφθιτο Od. 15.268, 358 u. als v.l. neben ἀπώλετο 8.581 ; optat. ἀποφθίμην Od. 10.51 ; ἀποφθίσθω Il. 8.429 ; part. ἀποφθίμενος Il. 3.322, 18.89, 499, 19.322, 337, Od. 15.357, 24.88 ; außerdem aor. pass. ἀπὸ δʼ ἔφθιθεν, = ἀπεφθίθησαν, sie kamen um, Od. 23.331, u. ἀπέφθιθεν v.l. Od. 5.110, 133, 7.251, s. ἀποφθίθω ; – bei den Folg. fut. u. aor. 1. act. transit., vernichten, verlieren, πρὸς γυναικὸς ἀπέφθισε βίον Aesch. Ag. 1429 ; ἀποφθίσαι, toten, Soph. Tr. 706, Aj. 1006 ; – intr., untergehen, Aesch. Ag. 851 ; Soph. Phil. 455 ; – ἀποφθίμενος, Pind. frg. u. sonst bei D., der Tote.
Das ι im optat. ἀποφθίμην lang, sonst im aor. synkop. kurz ; übrigens ep. ῑ, Att. ῐ.
Das ι im optat. ἀποφθίμην lang, sonst im aor. synkop. kurz ; übrigens ep. ῑ, Att. ῐ.
ἀποφθίνω med.,
- 1die ]σώματʼ ἀποφθῐμένων Θρ. 3. 5.
ἀποφθίνω , aor. mid. ἀπεφθίμην, ἀποφθίμην, ἀπέφθιτο, opt. ἀποφθίμην, imp. ἀποφθίσθω, part. ἀποφθίμενος, aor. pass. ἀπεφθίθην, 3 pl. ἀπέφθιθεν: mid. and pass., perish, die, Il. 18.499; λευγαλέῳ θανάτῳ, Od. 15.358; λυγρὸν ὄλεθρον, Od. 15.268.
ἀποφθίνω
- Iintr. in pres. to perish utterly, die away, Aesch., Soph.
- IICausal in fut. -φθιῶ, aor1 -ἔφθισα [ῑ Epic, ι Trag.] to make to perish, waste away, destroy, Hes., Soph.: to lose, βίον Aesch.
- 2Pass., = Act. intr., to perish, die, esp. in Epic aor2 -έφθιτο ι, imperat. -φθίσθω, -φθίμην [ῑ], part. -φθίμενος ι, also in 3rd pl. Epic aor1 ἀπέφθιθεν.