ἀποφθίθω

ἀποφθίθω, umkommen, nur Od. 5.110, 133, 7.251 ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθον ἐσθλοὶ ἑταῖροι, daneben v.l. ἀπέφθιθεν, = ἀπεφθίθησαν, aor. pass. von ἀποφθίω ; s. Scholl. Od. 5.110, 7.251 Apoll. Lex. Hom. p. 38.13, EM. p. 532.43, vgl. Od. 23.331 ἀπὸ δʼ ἔφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι.