ἀποφθεγματικός
ἀποφθεγματικός, dealing in apophthegms, sententious
ἀπο-φθεγματικός, ή, όν,
- dealing in apophthegms, sententious, Plu. Lyc. 19, Brut. 2, Demetr. Eloc. 9; θορύβους ἐνθυμηματικοὺς καὶ -κούς, i.e. bare assertions, Epicur. Nat. 14.9. Adv. -κῶς Eust. 1870.46.
1 que habla por medio de apotegmas, sentencioso
τοῦς παῖδας ἀποφθεγματικοὺς ... μηχανώμενος
ἀποφθεγματικὴ καὶ Λακωνικὴ ... βραχυλογία
θορύβους ἐνθυμηματικοὺς καὶ ἀποφθεγματικούς
2 adv. -κῶς sentenciosamente, profundamente Eust.1870.46.
ἀποφθεγματικός, ή, όν :
1 qui a un sens profond, Plut. Brut. 2 ||
2 qui parle par sentences, Plut. Lyc. 19.
Étym. ἀπόφθεγμα.
ἀποφθεγματικός, spruchreich, der gern in Sentenzen spricht, καὶ βραχυλόγος Plut. Lyc. 19 ; βραχυλογία Brut. 2.
ἀποφθεγματικός
ἀπόφθεγμα
- dealing in apophthegms, sententious, Plut.